CHOROBY PASOŻYTNICZE

PASOŻYTY WYSTEPUJĄCE U PSÓW, KOTÓW - przykłady
                             
autor: Byron L. Blagburn, Michael W. Dryden,"Pfizer Atlas Of Veterinary Clinical Parasitology" Pfizer Inc. | 2000

PASOŻYTY WEWNĘTRZNE

GLISTY są niebezpieczne przede wszystkim dla młodych psów (3 - 10 tydzień życia).Pasożyty znajdują się w jelicie cienkim. U dorosłych psów część żyje w mięśniach. Młode psy zarobaczone słabo rosną, są mało ruchliwe, ich sierść jest stercząca i matowa. Chudną. Skutecznym i bezpiecznym preparatem dla szczeniąt jest np. "Pyrantelum" (preparat dla dzieci kupowany na receptę w aptece). Odrobaczanie przeprowadzamy co 2 tygodnie aż do skutku tj. do czasu , gdy w kale nie będzie wydalanych glist.

TASIEMCE żyje w jelicie cienkim. Rozwój tasiemca wymaga udziału tzw. żywiciela pośredniego czyli pchły. Pies może również zarazić się zjadając zakażone surowe mięso niewiadomego pochodzenia. Człony tasiemca wydalane są z kałem. Przypominają ziarenka ryżu, więc dość łatwo można to zauważyć np. w kale, na sierści. Profilaktyka: zabezpieczyć przed pchłami, nie podawać surowego mięsa z nieznanego źródła.





PASOŻYTY ZEWNĘTRZNE

PCHŁY mogą przeskoczyć nie tylko z innego psa, ale również z otoczenia. Symptomem zapchlenia jest uporczywe drapanie i na sierści drobiny kału pchlego wyglądem przypominające fusy kawy. Profilaktyka: płyny likwidujące pchły (kąpiel), różne spraye, obroża insektobójcza.

KLESZCZE można je spotkać podczas spaceru w parku, lesie, na łące, tam gdzie jest wysoka trawa. Kleszcze przenoszą wiele groźnych chorób. Głodny wbija się w skórę psa i zaczyna ssać krew. Najedzony wyglądem przypomina ziarenko grochu. Profilaktyka: preparaty i spraye na kleszcze. W przypadku gdy już u psa zauważymy kleszcza na skórze proponuję wizytę u weterynarza lub specjalnymi kleszczykami "wykręcić go" w całości. Kleszcze mogą przenosić różne bakterie , które mogą być przyczyną wielu groźnych chorób między innymi tj: boleriozę, babesię. "BOLERIOZA" -jest to choroba przewlekła, która objawia się zapaleniem stawów i przewlekłą kulawizną. "BABESIA - PIROPLAZMOZA" - rozwija się w krwinkach powodując ich rozpad. Objawia się wysoką gorączką, krwiomoczem, żółtaczką. Ma bardzo często gwałtowny przebieg i jeśli nie jest leczona na początku objawów kończy się śmiercią.

NUŻYCA Nużyca jest chorobą tła parazytologicznego, której bezpośrednim czynnikiem jest nużeniec psi. Pasożyt ten osiąga rozmiary od 0,2 do 0,3 mm. Charakteryzuje się maczugowatym kształtem i długim wyraźnie prążkowanym odwłokiem, posiada trójczłonowe kończyny zaopatrzone w pazurki. Nużeniec psi najczęściej bytuje w gruczołach łojowych i mieszkach włosowych skóry zakażonych zwierząt. Najczęściej atakuje skórę na grzbiecie nosa, wargach, czole, powiekach, u nasady małżowin usznych, wreszcie na szyi, kończynach a nawet na tułowiu. Choroba dotyka przeważnie zwierzęta młode, trzymane w złych warunkach sanitarnych i niejednokrotnie źle żywione. Szczególnie predysponujące cechy do wystąpienia choroby to: krótka sierść, spadek odporności, a także zbyt częste kąpiele.W początkowym okresie choroby występuje tzw. postać złuszczająca nużycy. Charakterystyczne dla tego etapu choroby jest wystąpienie ograniczonych, okrągłych miejsc pozbawionych włosa ( łysinek) w tych miejscach, gdzie umiejscowił się pasożyt. Początkowo pojedyncze łysinki z biegiem czasu zaczynają się powiększać, a następnie, o ile nie zostanie podjęte leczenie zlewają się ze sobą dając obraz rozległego plackowatego wyłysienia. Skóra w miejscach pozbawionych włosa staje się zaczerwieniona, pogrubiona, pomarszczona i pokryta niewielką ilością złuszczonego naskórka. Po kilku dniach skóra zmienia swoje zabarwienie do koloru grafitowego, bądź ceglastego. W tym okresie choroby świąd zwierzęcia nie jest zbyt dokuczliwy lub może w ogóle nie występować. Bardzo często w przebiegu zaniedbanej nużycy dochodzi do wtórnego zakażenia gruczołów łojowych i mieszków włosowych bakteriami ropotwórczymi. Choroba przybiera wówczas formę krostowatą. Początkowo z niewielkich guzków powstają sporej wielkości krosty o ropnej, bądź ropno-krwistej zawartości. W tym okresie choroby obecność pasożytów można wykazać w ropnej zawartości krosty, gdzie spotyka się pasożyty w różnych stadiach rozwojowych. Nie leczony i stale pogłębiający się proces chorobowy w krótkim czasie prowadzi do całkowitego wypadnięcia włosów. Skóra staje się gruba, pofałdowana z olbrzymią ilością złuszczającego się naskórka, a z pękających krost wydobywa się ropno - krwisty wypływ zmieniający się w brunatne strupy. Ten widok niczym ze strasznego horroru dotyczy na szczęście wyjątkowo zaniedbanych przypadków przy wyjątkowej niefrasobliwości właścicieli zwierząt. Uogólniony proces chorobowy znacznie utrudnia i wydłuża czas niezbędny do wleczenia zwierzęcia. Stąd tak ważną sprawą jest wczesne postawienie trafnej diagnozy. Pobranie prób do badań diagnostycznych w kierunku nużycy jest stosunkowo niewdzięczne polega, bowiem na zeskrobaniu wierzchniej warstwy naskórka do pierwszej krwi z małej powierzchni chorobowo zmienionego miejsca. Samo badanie diagnostyczne polega na badaniu mikroskopowym i stwierdzeniu obecności pasożyta w uprzednio " prześwietlonym" ( rozjaśnionym naskórku). Początkowe objawy niektórych innych chorób skóry przypominać mogą objawy nużycy. Dlatego też absolutnie koniecznym jest wykonanie badań. Badanie można wykonać we wszystkich Wydziałach Medycyny Weterynaryjnej i w placówkach Zakładów Higieny Weterynaryjnej.

ŚWIERZB Świerzbowiec uszny jest najczęściej spotykana chorobą uszu u kotów, u psów występuje znacznie rzadziej. Przyczyną jest świerzbowiec uszny (Otodectes cynotis), który pasożytuje głównie w zewnętrznym przewodzie słuchowym, ale może też atakować okolice małżowin usznych, szyję i okolicę grzbietu w części lędźwiowej i ogonowej. Do zarażenia dochodzi przez kontakt bezpośredni. Młode zwierzęta są znacznie wrażliwsze niż starsze, ale świerzb spotyka się u psów i kotów w każdym wieku.
Możliwe jest przeniesienie świerzba usznego na człowieka. Zarażeniu towarzyszą objawy silnego swędzenia w okolicach ramion i tułowia.
Objawy: Objawy kliniczne świerzba usznego są wywołane przez drażniące działanie pasożytów (mechaniczne i chemiczne) oraz przez reakcje uczuleniowe.
-zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) - najczęściej występuje obustronnie. W kanale słuchowym występuje ciemno-brązowa, łuskowata, sucha wydzielina oraz stan zpalny spowodowany reakcją alergiczną oraz samouszkodzeniami. W przypadkach przewlekłych wydzielina może przypominać cementowy korek, będący odlewem kanału słuchowego. Chorobie towarzyszy silny świąd.
-przy uszkodzeniu błony bębenkowej mogą pojawić się objawy nerwowe
-objawy skórne - dotyczą skóry okolicy twarzowej, szyi oraz grzbietu. Występuje prosówkowe zapalenie skóry lub symetryczne wyłysienie oraz silny świąd.
Rozpoznanie:Podstawą rozpoznania jest badanie mikroskopowe! Pod mikroskopem widoczne są często wszystkie postacie rozwojowe świerzbowca usznego - jaja, larwy, nimfy oraz osobniki dorosłe.
Leczenie:Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwpasożytniczych oraz dokładnym czyszczeniu ucha z zalegającej wydzieliny.
Na polskim rynku weterynaryjnym dostępnych jest wiele preparatów likwidujących świerzbowca usznego oraz działających profilaktycznie. Leki występują w postaci kropli i maści do stosowania miejscowego (do kanału słuchowego) oraz w postaci zastrzyków lub "kropelek" wylewanych na skórę. Można również stosować kąpiele lecznicze w środkach przeciwpasożytniczych, jednak takie leczenie jest bardziej kłopotliwe (zwłaszcza w przypadku kotów, które w większości nie przepadają za kąpielą).



WRÓĆ