WIĘCEJ O WYSTAWACH PSÓW RASOWYCH

Opracowano na podstawie książki : Adam Janowski "Mój pies championem"


WYSTAWA w Wielkiej Brytanii - " Cruft's Dog Show " - W kynologii europejskiej Wielka Brytania jest niedościgłym wzorem, i choć Niemcy czy Francja próbują zająć drugie miejsce w rankingu najbardziej zapsionych krajów naszego kontynentu, to jednak Brytyjczycy są poza wszelką konkurencją, a wśród ich wystaw – najbardziej prestiżowy jest Cruft’s Dog Show, czyli Pokaz Psów Crufta. Wystawa ta, organizowana od 115 lat. Słowo "Cruft's"znane na całym świecie w jednym, jedynym znaczeniu – największa, najwspanialsza i najważniejsza wystawa psów w Starym Świecie.O randze tego przedsięwzięcia niech świadczy choćby to, że - pomimo wstępnych eliminacji - w 2000 roku na wystawie Crufta prezentowano 21.656 psów, obsługujących ponad 200.000 widzów z całego świata!.




http://www.crufts.org.uk



WYSTAWA w Stanach Zjednoczonych - "Westminster Dog Show " - Westminster jest najstarszą tradycyjną imprezą sportową w USA, z wyjątkiem jedynie Kentucky Derby, organizowaną co roku także w latach wojen światowych czy Wielkiego Kryzysu. W dotychczasowych ponad stu dwudziestu wystawach wzięło udział ponad ćwierć miliona psów! Jednocześnie nie jest to wystawa największa, ba - jak na amerykańskie obyczaje jest jedna z mniejszych: bierze w niej udział raptem 2500 psów. Co roku trwa wyścig, by zdołać „zaklepać swemu psu” miejsce na tym pokazie, zanim organizatorzy arbitralnie zamkną listę startową. Dorocznie ponad 6000 psów ma prawo startu w tej najbardziej prestiżowej imprezie kynologicznej USA, zainteresowanie, którą od pierwszego dnia jej dziejów było większe niż możliwości organizatorów!




http://www.westminsterkennelclub.org



Historia wystaw psów w Polsce, Związek Kynologiczny w Polsce - Początków psich wystaw w Polsce (a przynajmniej na terenach, tworzących wówczas Polskę w tradycji) szukać można albo w Wielkopolsce w 1862 roku (wystawa zwierząt gospodarskich w Gostyniu, na której przedstawiono psy „w przeważnej większości rasy angielskiej”, czyli greyhoundy), albo w Galicji w 1877 roku (Krajowa Wystawa Rolniczo-przemysłowa we Lwowie, gdzie Adam ks. Sapieha wystawiał już w specjalnym pawilonie kilkanaście psów myśliwskich, m.in. pierwsze na polskich ziemiach jamniki!). Zabór rosyjski był jak zwykle spóźniony – pierwszej wystawy psów dopatrzyć się tu można dopiero w czerwcu 1881 roku, w Warszawie na terenie wyścigów konnych. W ponad sto lat później warszawskie wystawy psów także korzystały z siedziby wyścigów...




PRZYGOTOWANIE PSA DO WYSTAWY - Myśląc o sukcesach na wystawach trzeba przygotować zwierzę do pokazywania się – po prostu trzeba go nauczyć zachowania się na ringu. Przygotowanie psa obejmuje następujące elementy:
Pies musi umieć przez dłuższą chwilę stać spokojnie, lecz z napiętą uwagą w pozycji, jakiej go nauczymy. W zależności od rasy, musi umieć wystawiać się zarówno na ziemi, jak i na stole.
Pies musi umieć radośnie poruszać się po ringu, zachowując cały czas pozycję przy boku wystawcy, nie wybiegając zanadto do przodu, ani nie pozostając z tyłu. Wszelkie przejawy niesubordynacji – wyrywanie się wystawcy, szarpanie smyczy lub załatwianie potrzeb fizjologicznych - na ringu są niedozwolone.
Pies musi pozwolić na to, by osoby postronne dotykały go, nawet w najwrażliwszych miejscach (genitalia), i nie może na to reagować przesadnie, a w żadnym wypadku agresywnie. Musi także umieć na komendę pokazywać zęby
Pies musi być na ringu przyjaźnie nastawiony do innych psów, nie wolno mu objawiać najmniejszej agresji.
Wszystkie te elementy zachowania się psa na ringu musimy w nim wyrobić, poczynając od pierwszych tygodni życia szczeniaka. W odpowiedzialnych hodowlach już 3-4 tygodniowe szczenięta przygotowywane są do przyszłej kariery i młodociany zadatek na przyszłego championa już w tym wieku ustawiany jest przez hodowcę w należytej „postawie wystawowej”.

ZASADY WIDZA NA WYSTAWIE PSÓW 1) zawsze pytaj właściciela, czy możesz dotknąć jego psa, 2) zawsze podchodź do psa od frontu, nigdy z tyłu ani z boku, 3) gdy chcesz pogłaskać psa, daj mu najpierw do powąchania swoja rękę. Sprawdź, czy masz czyste dłonie, 4) nie podsuwaj cudzym psom jedzenia (uważaj zwłaszcza na chipsy czy lody w rękach dziecka – duże psy chętnie je wyjmą), 5) nie zastawiaj wejścia na ring, 6) nie wchodź na ring by zrobić zdjęcie, nie wołaj do znajomych właśnie wystawiających psa, 7) zaczekaj do końca oceny, by zapytać o coś właściciela – przed oceną nie będzie miał głowy do rozmowy z kimkolwiek, 8) dziecko w wózku znajduje się dokładnie na poziomie większości psich pysków i ogonów – uważaj na nie, 9) kup katalog i przeczytaj cokolwiek o organizacji wystaw, by nie zamęczać wystawców oczywistymi pytaniami, 10)zostaw swego psa w domu - wspólna wycieczka na wystawę nie będzie miła ani dla niego, ani dla Ciebie.




OCENY I TYTUŁY WYSTAWOWE Ocena "Doskonała"- najwyższa - może zostać przyznana wyłącznie psu, który jest bardzo bliski idealnemu wzorcowi rasy, jest prezentowany w doskonałej kondycji, wykazujący harmonijny i zrównoważony charakter, posiadający "klasę" i wybitną postawę. Ze względu na wybitne cechy rasy można pominąć małe niedoskonałości, pies ten musi jednak wykazywać typowe cechy swojej rasy.

Ocena "Bardzo dobra" może zostać przyznana tylko psu, który posiada cechy typowe dla swojej rasy, proporcjonalną budowę ciała i dobrą kondycję wystawową, może posiadać wybaczalne błędy, ale nie morfologiczne. Nagroda ta może zostać przyznana jedynie psu, który wykazuje klasę.

Ocena "Dobra" powinna zostać przyznana psu, który posiada najważniejsze cechy rasy, a jednak wykazuje też wady, pod warunkiem, że nie są one ukryte.

Ocena "Dostateczna" musi być przyznana psu, który jest zgodny ze swoją rasą, ale nie posiada ogólnie przyjętych cech lub którego stan fizyczny pozostawia coś do życzenia.

Ocena "Zdyskwalifikowany" musi zostać przyznana psu, który nie odpowiada typowi opisanemu we wzorcu rasy, jest agresywny, który jest wnętrem, posiada wady uzębienia lub nieprawidłowości szczęki, wykazuje wadliwe umaszczenie szaty lub wyraźnie wykazuje oznaki albinizmu. Ta ocena powinna zostać także przyznana psom, które w niewielkim stopniu są zgodne z jedną z cech rasy, co może stwarzać zagrożenie dla ich zdrowia. Ponadto ocena ta powinna być przyznawana psom, które wykazują poważne lub dyskwalifikujące wady w odniesieniu do wzorca rasy.

Psy, którym nie można przyznać żadnej z powyższych ocen, powinny zostać zwolnione z ringu bez oceny, a w opisie psa w karcie oceny sędzia napisać powinien: Pies nie podlega ocenie. Wedle regulaminu wystaw tak zaklasyfikowany powinien zostać każdy pies, który się nie rusza; ciągle skacze na swojego handlera lub stara się wydostać z ringu, co uniemożliwia ocenę jego chodu i ruchów, lub nie chce poddać się ocenie przez sędziego, uniemożliwiając kontrolę zgryzu i zębów, budowy ciała, ogona lub jąder, a także pies, u którego rozpoznać można ślady operacji lub leczenia wskazujące na próby oszustwa.

Każda ocena sędziego jest oceną subiektywną, a każdy sędzia może mieć inne preferencje i inny obraz idealnego przedstawiciela rasy, i jest to nie tylko dozwolone, ale nawet pożądane z punktu widzenia rozwoju rasy. Rzecz jasna, zdarzają się psy, którym nigdy nie zdarzyło się dostać oceny niższej niż "Doskonała"". Są to z reguły wybitni przedstawiciele swej rasy, ale nie ma ich dużo, najwyżej kilkanaście procent psów pokazywanych na wystawach.

CWC – czyli Certyfikat na Wystawowego Championa – jest nietypowym tytułem, wnioskiem od sędziego do Zarządu Głównego Związku Kynologicznego w Polsce o przyznanie psu dożywotniego tytułu championa. Każdy sędzia, na każdej wystawie może przyznać psu występującemu w klasie pośredniej, otwartej, użytkowej lub championów owe CWC – ale tylko zwycięzcy w każdej klasie. CWC przyznawane jest wyłącznie psom z oceną doskonałą, i to daleko nie wszystkim, tylko tym, które zdaniem sędziego zasługują na tytuł championa. Przyznanie CWC jest jednoznaczne z daniem psu wyimaginowanej oceny „Wybitny”, jakby „Super-Doskonałej”. Uzyskanie trzech takich certyfikatów od trzech różnych sędziów (ale zawsze mających uprawnienia do sędziowania danej rasy!) jest jednym z warunków przyznania psu tytułu championa. Kolejnym jest to, iż z owych CWC przynajmniej jedno musi być uzyskane na wystawie międzynarodowej (a więc od sędziego międzynarodowego) lub na wystawie klubowej (chodzi tu z jednej strony o zapewnienie odpowiedniej liczby konkurentów, z drugiej zaś o wyjątkowe kwalifikacje sędziego). Na dodatek pomiędzy dniem uzyskania pierwszego CWC w życiu psa, a uzyskaniem trzeciego CWC musi upłynąć co najmniej sześć miesięcy. Zasada ta ma na celu wyeliminowanie z walki o championaty psów-gwiazd jednego sezonu, zdobywających wszelkie możliwe laury w dwa tygodnie; pies starający się o championat musi wykazać się najwyższą klasą i perfekcyjnym przygotowaniem do wystawy przez dłuższy, co najmniej półroczny czas.

Zwycięzca rasy na wystawie międzynarodowej – oprócz CWC, może uzyskać także CACIB czyli certyfikat na Championa Międzynarodowego. O CACIB konkurują w drodze porównania psy z oceną doskonałą, lokatą pierwszą z klasy pośredniej, otwartej, użytkowej i championów. W rasie lub odmianie przyznawany jest tylko jeden CACIB na płeć, tak więc rywalizacja jest tu naprawdę ostra! Po czterokrotnym uzyskaniu CACIB-u od różnych sędziów w co najmniej trzech krajach (w tym co najmniej jeden raz w kraju macierzystym lub kraju pochodzenia rasy) pies nabywa uprawnienie do tytułu "Międzynarodowego Championa Piękności", pod warunkiem, że między pierwszym a ostatnim wnioskiem upłynęło co najmniej 12 miesięcy i jeden dzień. Chcąc umożliwić wszystkim psom zasługującym na tak wspaniały tytuł osiągnięcie go, FCI w swym regulaminie wystaw przyjęło, ze pies, który ma już przyznany tytuł Interchampiona, nie bierze udziału w rywalizacji o CACIB. Nie chcąc wykluczać go z bezpośrednich porównań zastosowano dość skomplikowany, ale sprawdzający się w praktyce system. Porównując zwycięzców klas o CACIB, sędzia wybiera psa najlepszego i przyznaje mu wniosek. Następnie sekretarz ringowy przywołuje do porównania drugiego doskonałego psa z tej klasy, z której pochodzi zwycięzca i porównując taką nową stawkę może przyznać rezerwowy CACIB (Res. CACIB). W razie nie zatwierdzenia (np. gdy sędzia przyzna go psu mającemu już tytuł Interchampiona) CACIB przez FCI, pies z rezerwowym CACIB wchodzi na miejsce zwycięzcy. Oznacza to, że pies spotykający się w swojej klasie nawet z interchampionem nie traci szansy na CACIB!




OPIS PSA PRZEZ SĘDZIEGO
W opisie psa sędzia używa zazwyczaj następujących określeń: Typ: lekki, silny, mocny, potężny Wyraz płci: wyraźny, niewyraźny, zaburzony Format: kwadratowy, prostokątny, wydłużony Budowa: związana, luźna, limfatyczna, sucha Kondycja: dobra, wystawowa, robocza, pies za chudy, zatuczony. Kość: mocna, silna, cienka Głowa: wzorcowa, nietypowa, ciężka, lekka, długa, skrócona, wąska, szeroka, klinowata. Linie głowy: wzorcowe, równoległe, rozbieżne, opadające, roman nose, garbonos. Nos: wypigmentowany, nie dopigmentowany, rozjaśniony, snow nose. Kufa: mocna, słaba, skrócona, tępa. Zgryz: prawidłowy, nieprawidłowy, przodozgryz, tyłozgryz, cęgowy, nożycowy, przemienny. Wargi: wypigmentowane, niedopigmentowane, suche, przylegające, luźne, tworzące fafle. Rozcięcie: głębokie, skrócone. Żuchwa: silna, słaba, skrócona, dobrze wykształcona. Przełom czołowy (stop): wyraźny, słabo zaznaczony, przedłużony Policzki: płaskie, wypukłe. Oko: ciemne, jasne, rozjaśnione, właściwej barwy, trójkątne, okrągłe, migdałowe, skośne, wąskie, wypukłe, właściwie osadzone, szeroko (wąsko) rozstawione, entropium, ektropium. Ucho: duże, małe, średniej wielkości, wysoko (nisko) osadzone, wąsko osadzone, przylegające, ruchliwe, stojące, w płatek róży, właściwie (niewłaściwie) załamane, lekkie, ciężkie, owłosione. Guz potyliczny: wyraźny, niewyraźny. Szyja: długa, krótka, szeroka, wysoko (nisko) noszona, dobrze osadzona, sucha, luźna. Kłąb: wyraźny, wysoki, niski, przedłużony. Łopatka: płaska, długa, skrócona, spionowana. Kończyny przednie: proste, równoległe, zbieżne, rozstawione, postawa francuska, wykręcone w śródręczu, dobrze (słabo) kątowane, miękkie (pewne) śródręcze, koziniec, w ruchu równoległe, zbieżne, niedźwiedzi chód, toczący chód, padding,. Przedpiersie: dobrze wyrażone, brak przedpiersia. Łokcie: przylegające, odstawione, luźne. Stopa: okrągła, kocia, wydłużona, zajęcza, zwarta, luźne (zwarte) palce, pazury wypigmentowane (nie wypigmentowane) Grzbiet: prosty, opadający, karpi, zapadnięty, wypukły, niepewny, luźny, dobrze związany, o krótkich (długich) lędźwiach, Klatka piersiowa: długa, krótka, głęboka, płytka, szeroka, wąska, o długim (skróconym) mostku, o wypukłych (płaskich) żebrach. Miednica: dobrze związana, dobrze ustawiona (spionowana) Zad: długi, krótki, opadający, przebudowany. Ogon: dobrej długości, noszony prawidłowo (nieprawidłowo), noszony nisko (wysoko) zawinięty, skręcony, zadarty, owłosiony, łysy. Tylne kończyny: dobrze (słabo, przesadnie) kątowane, postawa krowia, postawa beczkowata, równoległe, w ruchu zbieżne, rozbieżne, prowadzone równolegle. Ruch: energiczny, płynny, wydajny, posuwisty, związany, głęboki wykrok, wyraźny (słaby) posuw, inochód, nietypowy. Szata (włos): wystawowy, w trakcie zmiany, obfity, skąpy, właściwie (niewłaściwie) przygotowany, tworzący kryzę, pióro, szczotkę, firankę, otwarty, z obfitym podszerstkiem, prosty, falujący, lokowaty, kędzierzawy, długi, półdługi, twardy, miękki, ościsty. Kolor (maść): typowa, nietypowa, dobrze wysycona, wyblakła, tworząca siodło, czaprakowa, z nalotem, jednobarwna, łaciata, dropiata, pręgowana.

WRÓĆ